Grenzen verlegd: De vierde vieren

800 kilometer. Dat is ongeveer een afstand van Megchelen naar Innsbruck. Dan zit je nota bene al in Oostenrijk. Tijdens het schrijven van dit verslag heb ik dus ook nog totaal geen besef wat een afstand het eigenlijk wel niet is op de schaats. Ja, naar Innsbruck. Dat schreef ik net. Maar ik weet wel dat ik dit nooit meer ga overtreffen. Als nu blijkt dat in februari de echte nog in Nederland verreden gaat worden, heb ik in ieder geval genoeg kilometers in de benen. Maar waarom nu die vierde toertocht hier op de Weissensee?

In het vorige verslag gaf ik al aan dat ik gister alleen een beetje zou gaan uitrijden om de spanning van de benen af te halen. Maar omdat ik woensdag niet of nauwelijks spierpijn had in de rug en de bovenbenen, voelde ik me best goed. Wel een tikkeltje vermoeid, maar dat is normaal. Dus ik besloot toch maar om me last-minute in te schrijven voor de vierde toertocht van gisteren. Ik wilde wel zien waar het schip zou stranden, maar met in het achterhoofd wel de gedachte dat het wel mooi zou zijn om nog eens voor die 200 te gaan. Na 30à50 kilometer zou ik aan moeten kunnen voelen, of er nog meer in zat. Stiekem, wilde ik het gevoel om helemaal stuk te zitten bij een tocht nog eens meemaken. Het is misschien moeilijk voor te stellen, maar dat gevoel als je helemaal kapot zit en uiteindelijk de finish haalt, is geweldig. Zulk soort sportmomenten vergeet je nooit meer. Als ik bijvoorbeeld nog denk aan de derde toertocht van 2017, krijg ik nog kippenvel op de armen. Dat doet wat met je.

Fysiek had ik misschien nog wel een dagje extra rust kunnen gebruiken, en dan was ik vandaag (de eigenlijke dag van de toertocht) gaan starten. Maar door de verwachte sneeuw was die dus verzet naar gisteren. Om dan te gaan rijden, moet er even mentaal een knopje om. Na dinsdag had ik dus maar één rustdag. Het moraal was wel goed, en ik wilde er wel voor gaan. Na een goede nachtrust, was het dus weer om 5:00 uur aan het ontbijt, de bus in en wederom de schaatsen onderbinden in de tent. Het waren iets minder deelnemers dan de vorige tochten, ongeveer 700 dacht ik. Het voordeel is dat er dan meer ruimte is op het parcours, het nadeel is dat er minder groepjes zijn waar je eventueel mee kan samenschaatsen. Ook gisteren heb ik dus weer veel alleen gereden.

In de bus richting het ijs stapten er bij de eerstvolgende halte een stel in die meegingen als toeschouwers. Zelf hadden ze jarenlang meegedaan aan de verschillende toertochten, maar konden dat nu niet meer opbrengen om de volle 200 te schaatsen. Ze vroegen voor welke afstand ik ging, en ik zei dat ik probeerde voor de 200 te gaan, mits het fysiek goed ging. “Heb je ‘m al eens vaker gereden?”, was de volgende vraag. “Ja, sinds vorige week dinsdag al drie keer”, zei ik bescheiden. In de tent vroegen ze naar mijn naam, en wilde me via de site in de gaten houden waarop de rondetijden bijgehouden werden. En bijna bij ieder rondje stonden ze me fanatiek aan te moedigen. Echt geweldig, om dat aanstekelijke enthousiasme te ervaren! Vanaf de start om 7:00 uur ging het best lekker, en tot en met 50 kilometer een paar rondjes van 32 minuten gereden. Een mooi vlak schema. En eigenlijk was het verval niet zo heel groot meer, er zaten steeds maar een paar minuten in. Wel begon het in de ochtend nog even te sneeuwen, waardoor veel scheuren iets minder goed zichtbaar waren. Dat maakte sommige gedeeltes nog best lastig. Maar op 100 kilometer dacht ik: Nu ga ik ‘m uitrijden ook. Om de sportieve grens te verleggen. Met nog ongeveer vijftig kilometer te gaan, wist ik het zeker dat ik ruimschoots voor 17:45 uur -de tijd dat je de laatste ronde in mocht gaan- de finish kon gaan halen. ‘Kon’, want er kan dan altijd nog veel gebeuren.

In die laatste vijftig kilometer, ben ik dan ook voor het eerst gevallen. Twee keer over. Één keer, door een inschattingsfout. Uitgerekend op het slechtste gedeelte van het parcours ging ik wat eten. Ik kreeg de verpakking van de mueslireep niet open, en bleef daar maar op gefocust. Met als gevolg dat ik in een diepe scheur terecht kwam. Daar lag ik. Boven op de knieën, en opgevangen met de ellebogen, die nog wat geschaafd zijn. Mooi aandenken wel. Maar zoals vleugels bij een vogel horen, hoort het vallen bij het schaatsen. Ook in het voorlaatste rondje ging ik onderuit. Dit keer iets minder hard, maar ijs blijft behoorlijk hard. Daarnaast moest ik ook nog wel lachen om een paar toeschouwers, die iemand aanmoedigden die vlak bij mij in de buurt schaatste. Iedere keer deden ze een wave, en riepen hem na:”Kom op, let een beetje op de kniehoeken.” Dat is wel humor. Ik denk dat die schaatser dat wel kon waarderen, maar probeer je kniehoeken nog maar eens goed te houden met 170 kilometer kilometer al in de benen. Maar opeens was daar de aankondiging van het laatste rondje, en met een grote glimlach heb ik die afgemaakt. Onbeschrijflijk wat voor een gevoel er dan door je heen gaat. Helemaal kapot zitten, en dan lachend de finish passeren. Je weet dat er iets bijzonders is gebeurd. Het meest bizarre aan alles is wel de eindtijd: 9:20:07. Dit was 45 seconden sneller dan afgelopen dinsdag. Over een afstand van 200 kilometer. Dat verzin je toch niet?

Wat ik ook niet meer ga vergeten is het moment toen pa en ma me op de trein hadden gezet vorige week zondag. Pa zei:“ Heel veel succes, maar je gaat ‘m dit jaar toch niet weer drie keer doen?” Één keer was ook wel voldoende. Maar ik ben die belofte dan wel nagekomen, haha. Ik heb ‘m ook niet drie keer geschaatst. Deze 800 kilometer zal denk ik voor altijd een mooie herinnering blijven, alsook de tijd die ik dit jaar weer in Oostenrijk heb mogen beleven. Weer veel nieuwe mensen leren kennen, en een zeer gezellige tijd. In het vierde jaar, vier kruisjes. Dat moest even gevierd worden.

Nogmaals bedankt voor de vele reacties, medeleven, succeswensen en de vele-citaties!

 

20190131_165922

 

 

 

 

Advertenties

One comment

  1. Knap Roel, en dan kun je ons ook nog boeien met weer een geweldig verhaal.
    Je hebt meerdere talenten. Ook al word je schaatser of schrijver, als je maar bij ons blijft werken.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s